Body text
Steeds meer amateurs fotograferen aurora's
Wanneer een zonnestorm geoeffectief wordt, kunnen aurora-verschijnselen zelfs op lagere breedtegraden zichtbaar zijn. Dankzij geavanceerde waarschuwingssystemen staan steeds meer mensen klaar om deze prachtige verschijnselen met hun camera vast te leggen.
In de afgelopen twee decennia is de cameratechnologie aanzienlijk verbeterd, waardoor steeds meer amateurs gemakkelijk aurora's kunnen fotograferen. Hun bijdrage aan het onderzoek naar aurora's is de afgelopen tien jaar van cruciaal belang geweest.
De toenemende beschikbaarheid van beelden heeft inderdaad geleid tot de ontdekking van verschillende soorten aurora's in poolgebieden, maar ook tot enkele nieuwe soorten atmosferische emissies, zoals STEVE (Strong Thermal Emission Velocity Enhancement) en SARs (Stable Auroral Red arcs) verschijnselen, die deel uitmaken van een bredere klasse van sub-aurorale gebeurtenissen.
Aurora-waarnemingen op middelhoge en lage breedtegraden zijn zeldzaam en verschijnen meestal als diffuse rode verlichting van de hemel boven het noordelijk of zuidelijk halfrond. Dit komt omdat aurora's meestal op veel hogere breedtegraden voorkomen en hun lagere delen, waaronder de groene, paarse en blauwe emissies, onder de horizon vallen.
Uitzonderlijke aurora
De gebeurtenis van 10 mei, vaak aangeduid als de Moederdagstorm, was echter een buitengewone uitzondering.
Het was een van de tien belangrijkste geomagnetische stormen ooit, waarbij het poollichtovaal zich uitstrekte tot in het zuiden van Frankrijk. Deze zeldzame gebeurtenis werd bevestigd door talrijke waarnemingen, variërend van all-sky camera foto's tot beelden gemaakt door astrofotografen, wat het unieke karakter ervan onderstreept.
Een andere gebeurtenis, die plaatsvond in de nacht van 24 op 25 september 2023, was ook vrij uitzonderlijk: één enkele blauwe aurora werd vastgelegd door een astrofotograaf in Frankrijk, wat leidde tot een wetenschappelijk onderzoek om een verklaring te vinden voor dit fenomeen. Na verschillende fysische processen te hebben onderzocht, bleef er slechts één plausibele verklaring over voor de blauwe emissie die zichtbaar was op zulke lage breedtegraden.
Het geïoniseerde N2+ van een aurora wordt opgetild naar de bovenste atmosfeer, mogelijk tot 500 km, en verstrooit het zonlicht, wat leidt tot een blauwe emissie. Deze ene gebeurtenis toont hoe de synergie tussen amateurs en professionals kan helpen bij het begrijpen van de fysica van aurora's.
